Konia z rzędem, temu, kto uchwyci, które z tych zachowań mieszczą się jeszcze w normie wiekowej, które nabierają już zaburzonego, a które patologicznego charakteru. Ale później już tylko się nasilają. Te zachowania wywołują to przerażenie. Uzasadniony strach o swoją przyszłość rodziców adopcyjnych. Czy nie mają do tego prawa? Czy przypadkiem, nie oczekujesz, że staną się ofiarami złożonymi na ołtarzu nie działającego polskiego systemu adopcyjnego? Na którym widnieje napis „Dla dobra dziecka”.

A jaka jest przyszłość rodziny adopcyjnej? Czy zadaliście sobie pytanie o to ile rodzin żyje z dziećmi, które nie leczone, zostały alkoholikami, narkomanami i przebudowały „dom” rodziców adopcyjnych na podobieństwo domu swoich rodziców biologicznych? Fundując tym pierwszym patologię? Myślicie, że to odosobnione przypadki? Czy można o nich zapomnieć, jak to się dzieje obecnie?